عمومی

چرنوبیل، کتمان حقیقت – پرتال پارسی

چند روز پس از حادثه در نیروگاه هسته ای چرنوبیل، صدای رسمی اتحاد جماهیر شوروی، پراودا، مجوز نوشتن در مورد آن را دریافت کرد.

به گزارش پرتال پارسی اعتماد وی نوشت: گزارشی که در همان روز در سال 86 منتشر شد، حاکی از آن بود که 18 نفر مجروح شده اند و وضعیت جسمانی نامناسبی دارند. این عدد 18 غیر واقعی است و عمدا برای فریب مردم ساخته شده است.

روزی که این گزارش در پراودا منتشر شد، گزارشی اداری توسط دبیرکل به کرملین ارسال شد که در آن تعداد افراد بستری در بیمارستان 1882 نفر (24 نفر در وضعیت وخیم) بود. گزارش اداری حاکی از آن است که 64 نفر از این 240 بیمار در وضعیت وخیم قرار دارند. گورباچف ​​که به تازگی کار خود را آغاز کرده و همواره شعارهایی چون حقیقت و صراحت سر داده است، تصمیم گرفت برای اطلاع از چرنوبیل از شعارهای خود صرف نظر کند. او بین دو «شعار زیبا» و «به این شعارها عمل کن» قرار گرفت و مانند رهبران شوروی سابق، اولی را انتخاب کرد. او حتی به محل حادثه نرفت و از قربانیان مراقبت کرد. او در مسکو ماند و دولت خود را بسیج کرد تا ابعاد واقعی فاجعه را پنهان کند.

به قول ویکتور شبستین، «او در گذشته وعده گشایش داد، اما هیچ تلاشی برای توضیح فاجعه چرنوبیل نکرد و در عوض، با مداخله دیگر رهبران کرملین، مردم و جهان خارج را از حقیقت ناآگاه ساخت». گورباچف ​​تا 18 روز پس از این حادثه صحبت نکرد و زمانی که تصمیم گرفت صحبت کند، سخنانش خسته کننده و کلیشه ای بود. او به ما گفت که خیلی ناراضی است. با این حال، وی اطلاعات گمراه کننده ای در مورد تعداد قربانیان و اقدامات انجام شده برای کنترل خسارات ارائه کرد.

او تصمیم گرفت این شر را پنهان کند، اما فاجعه آنقدر بزرگ بود که حتی سرویس مخفی شوروی هم نتوانست آن را پنهان کند. از سوئد و دانمارک گرفته تا فنلاند و نروژ، آنها به سطوح غیرعادی رادیواکتیویته در جو اذعان کردند و خواستار اطلاعات بیشتر از اتحاد جماهیر شوروی در مورد منبع آلودگی شدند. این کشورها به ابتکار سوئد خواستار فشار بر اتحاد جماهیر شوروی و اعزام یک تیم بین المللی از بازرسان برای بررسی این موضوع شدند. مقامات شوروی، از جمله خود گورباچف، بی سر و صدا این درخواست را رد کردند و خواستار تکرار مکالمات رسمی خود شدند. چند روز بعد، گورباچف ​​خواسته های اسکاندیناوی را با حمایت رسانه های غربی به عنوان بازی جدید جنگ سرد توصیف کرد و آن را “بی اعتبار ساختن اتحاد جماهیر شوروی” توصیف کرد.

برخی از رسانه های غربی – و حامیان این رسانه ها – ممکن است حادثه چرنوبیل را یک حمله تبلیغاتی به اتحاد جماهیر شوروی تلقی کرده و ممکن است تلاش کرده باشند که دولت را بدنام کنند. اما واقعیت این است که فاجعه بزرگ و تلفات جانی بزرگ را نمی‌توان رد کرد و مواضع تکراری دولت شوروی در جنگ سرد را نمی‌توان بخشید یا نادیده گرفت. به قول هاروی واسرمن، “اختفای اولیه و سکوت منجر به مرگ جاودانه ها در هنگام اتخاذ تدابیر امنیتی شد.”

انتهای پیام/

دکمه بازگشت به بالا