عمومی

ثریا قاسمی و حسرتی که بر دلش مانده

او دختری بود که خوب می نوشت، صدای خوبی داشت و وقتی در مدرسه آثارش را می خواند، همکلاسی هایش تشویق می کردند. دختران مدرسه نمی دانستند که همکلاسی آنها یکی از برجسته ترین هنرمندان ایران خواهد شد.

به گزارش پرتال پارسی، ثریا قاسمی در 25 آذر در تهران به دنیا آمد، هرچند برخی سایت ها و تقویم ها حکایت از آن دارد که وی در 28 آذر در رشت به دنیا آمده است.

متن زیر بازتولید بخشی از مصاحبه این هنرمند در سال 1395 با محمد رسول صادقی از ماهنامه پارس است.

ثریا قاسمی در خانه‌ای قدیمی در نزدیکی میدان ژاله در سکاباشی بازارچه در خیابان ایران به دنیا آمد.

او تنها فرزند حمیدا خیرآبادی و حسین ملاقاسم است که ازدواجشان دیری نپایید و پس از مدتی به طلاق منجر شد.

نام تولدش مولود است، تا چهار سالگی با پدر و مادرش در همان خانه قدیمی با مادربزرگ و خانواده عمویش زندگی می کرد.

در چهار سالگی مادرش از طریق یکی از دوستانش او را با تئاتر آشنا کرد و این مقدمه آغازی برای ورود دخترش به دنیای هنر بود.

ثریا قاسمی و حسرت در دل

او از کودکی آخر هفته ها با مادرش به تئاتر می رفت، هرچند قبل از ورود به مدرسه با این هنر آشنا شد، اما اولین حضورش روی صحنه هنر از جوانی آغاز شد.

قبل از آن هیچکس نمی گفت که صدای خوبی دارد، اما وقتی کارش را در انشا خوانی می خواند، دست زدن بچه ها را می دید.

دبیرستان را در مدرسه شاههت در خیابان شاه آباد گذراند و با گیتی پاشایی همکلاسی بود. او صدای خوبی دارد و بعدها خواننده مشهوری شد.

در 20 سالگی به رادیو ارتش پیوست و کار خود را با یکی دیگر از تازه واردان عرصه هنر به نام محمد نوری آغاز کرد. او در برنامه هفتگی رادیویی خود نامه های یک سرباز به مادرش را می خواند. سرگرد حسینی رئیس رادیو ارتش در این برنامه 30 دقیقه ای نمایشنامه های کوتاه نوشت و ترانه های محمد نوری هر دو هفته یکبار پخش می شد.

حمیده خیرآبادی در بیست سالگی به همراه فهیمه راستکار از تئاتر به دوبله آمدند و با ژاله علو، مهین داهیم، ​​توران مهرزاد و … کار کردند.

دختر جوان این فرصت را داشت که با هر یک از آنها چیزی یاد بگیرد.

ثریا قاسمی و حسرت در دل

«بارون ها کفش هایتان را زیر تخته بگذارید»… اجرای این جمله اولین تجربه او در گویندگی فیلم بود. او یک هفته در اتاق دوبله نشست و تماشا کرد تا آن جمله را بگوید. اولین فیلم او با هوشنگ لطیف پور دوبله شد.

حضور او در رادیو و دوبله تا اواسط دهه 40 ادامه داشت تا اینکه در سریال لینک به کارگردانی نصرت کریمی بازی کرد که اولین حضور او به عنوان بازیگر در یک مجموعه تلویزیونی بود. گفته می شود این اثر اولین سریال ایرانی با داستانی جذاب است.

او که در رادیو کار می کرد، مشتاق بود تا در زمینه های دیگر هنر نیز تلاش کند. او پس از آن که صدابردار رادیویی محمد خفازی، یکی از اعضای گروه تئاتر پازارگاد به کارگردانی حمید تزارگیان، از او خواست تا در صورت نیاز به بازیگری برای بازی در نمایش، به تزارگیان اطلاع دهد، فرصت ملاقات را پیدا کرد. او بعدها به یکی از اسطوره های تئاتر ایران تبدیل شد.

بازی در نمایش های «آندورا» اثر تساریانیان و «آنتیگون» به کارگردانی رکن الدین خسروی از دیگر فعالیت های مهم او در دهه 40 است. اما داستان به همین جا ختم نمی شود. او در اولین فیلم آرامش ناصر تکوایی در حضور دیگران بازی کرد و اولین بازی خود را در یک فیلم سینمایی تجربه کرد.

این فیلم که یکی از مهم‌ترین آثار سینمایی موج نو به حساب می‌آید، با سینمای تجاری آن دوره فاصله زیادی دارد. رویکرد این فیلم به قهرمان زن با سینمای مرسوم آن دوره متفاوت است.

ثریا قاسمی و حسرت در دل

دهه 40 برای او هم از نظر تجربه هنری و هم تحصیلات دوره مهمی بود. او چندین ساعت در تمرینات حمید تزارگیان حضور داشت و توسط محمدعلی کشاورز، جمیله شیخی، سعید پورصمیمی و… آموزش دید. دوره کار با چنین بازیگرانی. دیدن بسیاری از هنرمندان با تجربه در رادیو و تجربه آنها برای او به عنوان یک دختر جوان بسیار مفید بود.

تماشای نمایش ها در تالار 25 شهریور یا روی صحنه جامعه ایرانی-آمریکایی و خواندن کتاب های بی شمار پاسخی به اشتیاق بی پایان او به دانش بود و این آغازی بود برای ورود این بازیگر زن به دنیای هنر. البته هنر نمونه سینمای فارسی آن دوره چندان معمولی نبود. به همین دلیل بیشتر کار خود را به رادیو و دوبله اختصاص داد.

وقفه در خلق آثار هنری پس از انقلاب منجر به از دست دادن سال های طلایی دوران خلاقیت او مانند بسیاری از هم نسلانش شد و تا زمانی که همه چیز به نظم خاصی رسید، چشمانش را باز کرد و نقش مادربزرگ ها را بازی کرد. که توضیح داد: من در سینما و تلویزیون پیر شدم…

مهارت بازیگری او مانند قبل از انقلاب در سریال های پیوند، تلخ و شیرین و در دوران پس از انقلاب در سریال های در پناه تو، درقلب آدم، روشن تر دیده شد. . بیش از سکوت، «شب دهم»، «صاحبدلان» و… به یادگار می ماند.

او ابتدا با فیلم های «تلفن» و «آرامش با دیگران» به کارگردانی ناصر تقوایی در سینما ظاهر شد و در اواخر دهه هفتاد به سینما بازگشت. بازی او در فیلم هایی چون «مجسمه»، «دختر شیرین»، «شام آخر»، «ارتفاع پست»، «گوزن ها» و… در خاطره بینندگان نسل های آینده ماندگار شد.

اما تازه ترین حضور این بازیگر بر روی صحنه تئاتر به نمایش «در مصر برف نمی بارد» دکتر علی رفیعی برمی گردد که در بیست و یکمین جشنواره تئاتر فجر به روی صحنه رفت، هر چند او به اجرای عمومی پرداخت. نمایشنامه یک سال بعد.

ثریا قاسمی روحیه خودش را دارد. او چندان مشتاق مصاحبه با مطبوعات یا حضور در برنامه های تلویزیونی نیست. او دوست ندارد در مورد همکاران درگذشته اش صحبت کند و معتقد است که مردم باید تا زمانی که زنده هستند قدر یکدیگر را بدانند.

با اینکه با مهم ترین کارگردانان تئاتر، سینما و تلویزیون کار می کرد، اما به گفته خودش دوست داشت با بهرام بیضایی و رخشان بنی اعتماد کار کند، اما این فرصت از دست رفت.

ثریا قاسمی و حسرت در دل

مادر حمیده خیرآبادی در کنار دخترش بنفشه

انتهای پیام

دکمه بازگشت به بالا