عمومی

تنهایی ‌ای درخت … – پرتال پارسی

عباس پیترو دلاواله، ایتالیایی که در زمان صفوی اول برای بازدید از معدن به ایران سفر کرده بود، در گزارش سفرش به تهران از فراوانی سرسبزی و طول لیوان شگفت زده شد.
در کنار قله های پراکنده و آثار به جا مانده از سال ها پیش، هفت قله، اگر نگوییم اولین، هنوز یکی از اولین قله های پایتخت هستند که شکوه و طراوت خود را حفظ کرده اند، اما متاسفانه هنوز در میراث طبیعی تهران ثبت نشده است. فهرست اقدامات طبیعی باید فورا انجام شود. هفت درخت دیروز تنها با دو درخت امروز در بریانک زندگی می کنند.
بزرگان منطقه از این چنارها روایتی دارند، می گویند در قدیم چنار بوده و شب جمعه شمع روشن می کردند و از رودخانه فیروزآباد آب می آوردند. از کوه های فرحزاد.
رهگذران و رهگذران از قهوه خانه رد می شوند، از گاری، ارابه، اسب و اتر پیاده می شوند، کنار آب استراحت می کنند، چای می نوشند، قلیان چرب می خورند، نان و سبزی، پنیر، کره و تخم مرغ و ماست محلی، بابونه. ، دوغ و از غذاهای سرخ شده لذت ببرید. بریانک زمانی روستایی روستایی با کاخی با هفت برج بود. دو تا از آن برج های قدیمی با مرغ کباب جایگزین شدند که سه تای آن ها پنجاه سال پیش ساخته شد. نام پیشین آن برناک بوده که در سال 1310 هجری قمری بر اساس کتیبه ای در نزدیکی مسجد مرمت شده اعتماد (همت آباد) در خیابان گلستانی کاوش شده است. 133 سال پیش بود. با اینکه آخرین کادوی بازمانده در تهران که می بینیم در پونک زندگی می کند، اما خاطراتی از روستای بریانک دارد.
او در موزه شخصی خود درختان، لوله های آب و بسیاری چیزهای دیگر را که برای حفاظت از آب مفید بود نگهداری می کرد. سید حسین سادات کشار علیا فرزند مرحوم سید آکیل گلفروش اطراف امیریه که در کودکی و نوجوانی به همراه پدرش در درختکاری در خیابان ولیعصر کار می کرد می گوید آنقدر درخت غان در بریانک قطع شد که ما به آن رسیدیم. تعدادی از آنها را آورد. آنها در این خیابان به گفته وی، میزرا خلیل کندی (کانی) سرپرست گروهی بود که در خیابان ولیعصر به ویژه از تقاطع خیابان سپه تا راه آهن درختان توس را برداشت می کرد و برای این منظور نه تنها باغ های کنگ، بلکه بسیاری از این گونه ها را تهیه کرد. باغ های اطراف تهران مثل بیرونک است. 30 متری اطراف اکبرآباد، پل امامزاده معصوم و جاده کرج در حال جمع آوری ترکش بودند. در آن سال ها علاوه بر شیشه، درختان نارون و اقاقیا بی ثمر فراوان بود.
با این حال شگفت انگیز است که خودرویی که همچنان در ردیف جلو قرار دارد، در کنار این شیشه بزرگ که یادآور سرسبزی منطقه و موزه حیات وحش و کارخانه جوراب بافی سابق است، وارد حیات طبیعی می شود. اینجا. نمونه آن آسیب به باغ اطراف این سرمایه طبیعی و تاریخی است که روز به روز در حال کوچک شدن است. در قدیم در مجاورت این دو ستون باغ و بوستان و لوله آب و آلاچیق وجود داشت. چهارشنبه و 22 اسفند در همین فضای تهران. آیا مسئولان شهر توجه نکرده اند که زیبایی و زیبایی درخت چقدر به زندگی جان می بخشد؟

لانه گنجشک ها را خراب نکنیم، قدر غارهای کلاغ ها را بدانیم که همه اینها در گرو حفظ آن چند درخت و جنگلی است که امروز در تهران آسیب دیده و دائماً با شهر در ارتباط هستند. پرداختن به گل و سبزه کاری هنری و زیبایی شناختی است، اما حتی یک باغ گل نیز جای یک چنار بزرگ در هوا را نمی گیرد.

دکتر تولوزان، پزشک ویژه حیاط و کاخ هاکان، یک بار در مورد باغ لاله زار تهران و آسیب هایی که به معدن وارد می کند صحبت کرد و از تخریب آن فضای سرسبز و جنگلی توسط معدن جلوگیری کرد. . گفته می شود کهنسال ترین درخت چنار تهران، چنار 900 ساله ای است که قطر آن به هفت متر در گنبد و صحن امامزاده یحیی عودلاجان قرار دارد، اما از زنده بودن آن خبر چندانی در دست نیست.

امامزاده صالح دو سه دهه پیش در تجریش چنار بزرگی داشت که شماره آن و محیط آن پانزده متر است و بسیاری از مردم را در سایه پناه می دهد در جام ها و ظروف خود «کوزه های آب را گذاشت و گذاشت. یک گوشه تنه اش»؛ محسن وزیری هنرمند مدرنیست نیز مقدم چنار تجریش را مطالعه کرد و نمونه فضای سبز تهران در دهه 30 را یادآور شد.

یکی دو نسل پیش، مردم برای طبیعت ارزش بیشتری قائل بودند و زبان آن را بهتر می فهمیدند. درختان احساس، درک، درک و عمل می کنند. آنها همچنین به صدای گنجشک هایی که در باد می رقصند گوش می دهند. سر و بدن خود را در باد و باران می شویند. بریدن آنها طبیعی است و نیازی به دخالت انسان ندارد. برایشان کافی است که زندگی را از دست ندهند.

با شروع سیل در کن و رسیدن به تهران، افراد زیادی جان خود را از دست دادند. بعد از وقوع سیل با جمعی از گردشگران تهرانی به آنجا رفتم و دیدم عده ای همچنان به دنبال عزیزان مفقود شده خود هستند و مشخص شد که ساخت و سازهای آشفته در محوطه خانه رودکان مقصر بوده است. تلفات. در همان زمان قوه قضائیه اقدام به تخریب ساختمان های طغیان رودخانه کرد. اخیرا دولت در دریای خزر هم همین کار را کرده است. آیا وقت آن نرسیده که مسئولان شهری از فضای تنفسی کوچک درختان شیشه ای قدیمی محافظت کنند و ساختمان هایی را که این فضا را تنگ کرده اند حذف کنند؟

امیدواریم باغ های اطراف بقیه کاج ها را حفظ کنیم و بار دیگر ساختمان های نامناسب را به نفع طبیعت حذف کنیم تا درختان و ساکنان بتوانند نفس بکشند و از صدای زیبای پرندگان لذت ببرند و نمونه ها را به یاد آورند. کلمات کاشته شده توسط دیگران و …

* منتشر شده در روزنامه اعتماد | 19 مارس 1400

دکمه بازگشت به بالا