عمومی

انقلاب کردیم که «دعایی» شویم

امیدوارم روح ملکوتی حضرت دعایی به فضل الهی آرام گیرد و انشالله غفران و مغفرت خداوند متعال بر آن گذشته گرانقدر افزوده شود. با یادآوری دو واقعه و دو اندیشه رسانه ای و سیاسی، خاطره حضرت دعایی را به یاد دارم و از ایشان به نیکی یاد می کنم.

حضرت امام جعفر صادق علیه السلام فرمودند:
اگر برای دیگران دعا می کنی، از آنها نترس، گمراه نشو، ترک مکن.
این یعنی؛ با گفتار و کردار و رفتار مردم را (به دین خود) دعوت کنید. مردم باید تقوای شما، انرژی شما، دعای شما، مهربانی شما را ببینند. اینها (اعمال و رفتار شما) دعوت کننده (درست) هستند. (رجوع کنید به الکافی جلد دوم صفحه 1)

می دانیم که تقوا یا تقوا حالتی است که به حفظ کامل روح انسان می انجامد، ترس از لغزش. وقتی می‌خواهم توجه را به خودم و دیگران جلب کنم، با صدای بلند فریاد می‌زنم که زنده یاد استاد اهل نماز نامرد بود. «ترس از لغزش» تمام جسم و روح و جان آن مرحوم را در طول زندگی پربارش پر کرده بود. آنقدر در راه تقوا و تلاش برای رسیدن به این مقام بالاتر از تقوا غیور بود که تقوا و لغزش و ترس از گناه ملکه ذهن و منش او شد. ترس از گناه و انحراف، آنان را از سوء ظن، حتى از اعمال مباح كه منجر به گناه مى شد، باز داشت، و داوطلبانه از آنها اجتناب كرد; شما نمی لغزید. از این رو، شکی نیست که حضرت دعایی فردی بسیار وارسته و متقی را در یادگار داشته است.

حضرت فاطمه علیهاالسلام می فرماید:
مَن اَصَعَدَ اللهلى اللهِ خَالِصَ عِبادَتِهِ، اَهَبَطَ اللهُ عفضل مَصلَحَتِه;
هر که عبادت خالص را به آستان الله تعالی برساند، خداوند متعال صلواتش را می فرستد. (ر.ک: جزای خاطرات، ص 108)
خداوند ریا و ریا را نمی پذیرد. زیرا با انجام این گونه عبادات به هیچ وجه نمی توان روح انسان را تعالی بخشید و هیچ عبادتی را که متصف به نفاق باشد در سطح زمین و دنیا و شهوت نمی توان تعالی بخشید.
این حقیقت است که بنده خدا را به عرش خدا می رساند. و خداوند با سخاوت آن را به بنده خود به سود بنده مؤمنش می دهد.

با خودم زمزمه می کنم؛ به نظر شما «رضا»، اعمال پاک و عبادت بدون توبه آسان است؟ نه! خیلی سخت است.
یاد نماز هرگز باتلاق نفاق نبوده است. زیرا هم دوستان و هم دشمنان می دانند که نماز هرگز ریا و ریا و مادی نبوده است.

اگرچه همه نزدیکان اتاق گفتند، اما این موضوع بسیار مهمی است که نمی توان گفت
اگر بخواهیم «اخلاق در رسانه» را در رشته های دانشگاهی مانند ارتباطات و روابط عمومی و روزنامه نگاری بخوانیم، باید از سیره حضرت دعایی به عنوان مصداق اخلاق در رسانه درس بگیریم.
و
اگر بخواهیم به سؤال نسل های آینده به درستی پاسخ دهیم که چرا انقلاب کردیم، باید بگوییم:
ما انقلاب کردیم که مثل نماز باشد
اما… بریم
رمز انقلاب نماز بود و بعد رفت.
من آن را تاریخ زنده انقلاب نامیدم.
او مرد بسیار شریفی بود که به فکر نسل باشکوه بود. او به مردم به عنوان یک انسان احترام می گذاشت.
مثل سعیده و مت سعیدا. انشاء الله!

* وکیل tajgar.reza@gmail.com

دکمه بازگشت به بالا